Ελληνική Ιστορία 1940-49 .Ένα έθνος σε κρίση

Τί εννοούσαν με τήν λέξι «συμφιλίωση;»

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Τί εννοούσαν με τήν λέξι «συμφιλίωση;»

Δημοσίευση  peykestas Την / Το Σαβ Αυγ 18, 2012 1:35 am

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΟΔΗ

ΤΕΣΣΑΡΕΣ ΔΙΚΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

(Ο.Π.Λ.Α., Μ.Λ.Α., ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΙΣ, ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΠΟΛΚ).

ΑΘΗΝΑΙ 1959



14 Μακεδονομάχοι σε προχωρημένη ηλικία, όπου διακρίνεται και ο Γεώργιος Μόδης (πρώτος από δεξιά στην επάνω σειρά)

Τί εννοούσαν με τήν λέξι «συμφιλίωση;»

—Άμπατζόγλου : Μάλιστα. Άλλα κύριε Πρόεδρε οι Αξιωματικοί του Ε.Λ.Α..Σ. είχαν λέσχη χωριστή μόνο γι’ αυτούς μ' εκλεκτά φαγητά. Έγώ όμως τώρα πού ήμουν κρατούμενος στήν Ασφάλεια είδα τον Μοίραρχο Τσώνο νά τρωγη ψάρι και σαλάτα και τόν Χωροφύλακα Βασίλη νά τρώγη ψάρι και σαλάτα. Κι εγώ έφαγα το ίδιο ψάρι καί σαλάτα.
Όταν άκουσα νά μου λεν νά σκοτώσουμε τον Χρυσικάκη έγινε πάλη μέσα μου. Δεν μι’ επιανε ό ύπνος. Μού λέγουν : Τον Ταμβακά πρέπει νά το πάρουμε ζήτημα τιμής. Άλλοιώς δεν θά επιτυχή ή «συμφιλίωση».
—Πρόεδρος: Τί εννοούσαν με τήν λέξι «συμφιλίωση;».
—Άμπατζόγλου : Νά σκοτώνουν αυτοί και νά τους ενέχονται οι άλλοι Έλληνες.—Πρόεδρος : Είπες ότι εξεπλάγης όταν σου είπαν στην Ασφάλεια ότι τους αεροπόρους έδολοφόνησαν οι κομμουνισταί, διότι πίστευες ότι τους σκότωσαν όργανα της Ίντέλιτζεν Σέρβις!... Σύ φαίνεσαι έξυπνο παιδί. Πώς πίστευσες αυτά τά τερατώδη ψέματα;

—Άμπατζόγλου: Και πώς να μήν πιστέψω κύριε Πρόεδρε; Πώς μπορούσα να πιστέψω ότι θα βρίσκωνται Έλληνες να δολοφονήσουν τους αεροπόρους αυτούς πού στην Αλβανία εξαντλούσαν τήν τελευταίαν σφαίρα και έπειτα με τό φτερό έκτυπούσαν τους Ιταλούς, αυτούς πού πήγαν με βάρκες στην Μέση Ανα­τολή και έκαμναν τήν ανθρωπότητα μα μιλάη για τήν Ελλάδα; Θά μου πήτε ίσως γιατί δέν τους επεκήρυξα ενωρίτερα. Εσείς όμως δέν ξέρετε τί θά είπή Κομμουνιστικό Κόμμα. Να σάς πώ πώς σκότωσαν τον καπετάν Αράπη. Ήθελε να ενωθή ο Ε.Λ.Α.Σ. μέ τό Ε.Δ.Ε.Σ. και έλεγε: «Αυτοί θέλουν Βασιληά, εμείς θέλουμε δημοκρατία. Δέν έχει σημασία, θά λύσουμε τήν διαφορά στις κάλπες!».
— 25 —
Έβαλαν ένα Επονιτάκη και τον σκότωσε μιά μέρα στά καλά καθούμεναί...

Ό Φαίδων τα’ αποδοκίμαζε όλα. Δέν τον έπιανε ύπνος γιά τον Χρυσικάκη. Ώς τόσο δέν τολμούσε νά κόψη τους δεσμούς του μέ τήν οργάνωση πού ήσαν και δε­σμά του.
Τήν έτρεμε.

Και ο συγκατηγορούμενός του Άν. Αντωνιάδης πού έκλαιε σαν μωρό στην απολογία του (έν τό) μεταξύ, είπε, αρραβωνιάστηκα (κλαίει) διάλεξα ένα κορίτσι δπως μου ταίριαζε (κλαίει) πού είχε και ένα καλό σπίτι, στην Ευαγγελίστρια (κλαίει) όταν ο Πρόεδρος του είπε: «Γιατί Αντωνιάδη τήν μεταμέλεια πού δείχνεις τώρα και κλαις δέν τήν έδειχνες ένωρίτερα, ώστε ούτε ο Ψύλλος, τό θύμα σου, νά μπλέξη, ούτε να ριχθούν αί χειροβομβίδες σου στους αεροπόρους;» αποκρίθηκε:

Δέν μπορούσα νά τό κάμω γιατί τους ήξερα καλά. Είναι αδύνατο κύριε Πρόεδρε όταν μπλέξης μαζί τους, νά ξεμπλέξης. Δέν μπορείτε νά τό καταλάβετε...
Ό Άμπατζόγλου, ο Αντωνιάδης και όλοι οί άλλοι πού είχαν «μπλέξη» στο Κ.Κ Ε. και τά παρακλάδια του σαν σε χιτώνα Νέστου και έστεκαν «λεύτεροι» σκλάβοι στά δίκτυα τους δέν εννοιωθαν τήν δύναμι νά κόψουν τά δεσμά τους. Είχαν παρά πολύ μεγάλη Ιδέα γιά τό Κόμμα και τήν δύναμί του. Τό φαντάζονταν γίγαντα μέ χίλια χέρια και χίλια μάτια, παντοδύναμο, πανίσχυρο, παντογνώ­στη, παντοκράτωρα !
Ό Αμπατζόγλου είπε επίσης : «Μιά μέρα πού πήγα ατό σπίτι του Κατραούζου — ήταν ο τομεάρχης του — συνήντησα δύο παληούς Έλασίτας. Τον ένα τον γνώριζα. Τον άλλο όχι. Ό άγνωστος ήταν κλαμμένος. Ρώτησα γιατί και μου είπε: Είμαι άπ’ τήν Κωνστάντια (*) και μου σκότωσαν οί αντάρτες τον πατέρα και τήν αδελφή».
Του σκότωσαν τον πατέρα και τήν αδελφή, έκλαιε άπ' τον πόνο του. Και όμως δέν χώριζε. Μπήκε ίσως σέ «ομάδα».


Ό Μακαρίτης Βασ. Μεσολογγίτης, Διευθυντής της ασημείωτος «Ελληνι­κός Βορράς» είχε προστατευόμενο του ιόν Σωκράτη Γκαντίνα. Του εύρισκε δου­λειά και του έδινε τακτικά τό «χαρτζιλίκι». Ό Σωκράτης έμπαινε ελεύθερα σπίτι του και τον σταματούσε στον δρόμο ακόμα και τή νύχτα. Ήταν «άνθρωπος του σπιτιού». Όταν τον έπιασαν έτρεξε μέ κλάματα ή αδελφή του στον Μεσολογγίτη. Ευθύς εκείνος πήρε στο τηλέφωνο τον Μουσχουντή και διαμαρτυρή­θηκε διά τήν άδικη σύλληψί του.
— Ν' ανάψετε μιά μεγάλη λαμπάδα στην Παναγία Δέξα, ήταν ή άπάντησις. Ό Γκαντίνας ακριβώς είχε έπιφορτισθή μέ τήν αποστολή νά σας δολοφονήση..»

avatar
peykestas

Αριθμός μηνυμάτων : 450
Ημερομηνία εγγραφής : 07/04/2012

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης